Naar artikel door Sabine von Sinner (vertaald uit de oorspronkelijke Franse tekst)

In het geval van een uitneembare volledige prothese wordt aanbevolen om de palatinale afdichting achteraan te bepalen voor een betere hechting van de bovenprothese in de mond.

Om beter te begrijpen wat het is, volgt hier een definitie:* Het is een verdikking van de achterste rand van een maxillaire volledige prothese die overeenkomt met een compressieve registratie van het zachte gehemelte aan de grens met het harde gehemelte en een permanent en stevig contact met het gehemelte slijmvlies tot stand brengt.

Dit verwijst naar een opstaande rand aan de achterkant en binnenkant van het gehemelte van de prothese, die zorgt voor de continuïteit van de functionele rand en deze afsluit.

Dit helpt ervoor te zorgen dat er geen lucht en/of voedsel tussen de prothese en het slijmvlies kan komen.

Aangezien dit gebied individueel is voor elke patiënt en varieert afhankelijk van de helling van het velum en de dikte van de weefsellaag in het Schroeder-gebied, moet het door de tandarts worden bepaald. In de tandartsstoel kan hij de posterieure dam visualiseren en overbrengen op het alginaat van de primaire afdruk.

Met het in het laboratorium gemaakte model kan de tandtechnicus zijn op maat gemaakte afdruklepel voorbereiden, die iets langer moet zijn dan de getekende rand. Het doel is om het afdrukmateriaal te ondersteunen, zodat dit gebied tijdens de functionele afdruk wordt vastgelegd. Nadat de functionele afdruk is gemaakt, wordt het definitieve model gemaakt en snijdt de tandarts het gebied van de zogenaamde posterieure dam. Het is belangrijk om dit gebied te controleren tijdens de esthetische try-in.

Aangezien de anilinestift niet langer is toegestaan, kan een chirurgische marker worden gebruikt of kan een kleine hoeveelheid water/zinkoxide mengsel worden aangebracht met een wegwerpkwastje op de grens van de velums buigzone.

De try-in wordt terug in de mond gebracht en de lengte van de basis van de set-up wordt gecontroleerd. Als de carving succesvol is gemaakt, moet het slijmvlies tijdens elke belasting van de set-up constant in contact zijn met de basis van de set-up. Statische positie, slikken, fonatie, uitgesproken 'A', ...

Aan de voorkant komt de anterieure lijn van de postdam overeen met de grens tussen het harde en zachte gehemelte. In de mond is ze herkenbaar aan haar verschillende kleur: het vastzittende slijmvlies is rozer en het mobiele slijmvlies is roder. Het heeft vaak de vorm van een 'snor' en kan zich uitbreiden tot de Schroeder-zones als deze dat toelaten. De tandarts moet hun contour en laagdikte beoordelen.

Om een perfect snijwerk te verkrijgen, gebruik je een instrument zoals een 'LeCron' en schraap je over het dorsale, diepere gedeelte zonder de rand te overschrijden.

Het centrale gebied wordt dan geschraapt/gesneden, afnemend in diepte, tot aan de voorste lijn, waar het eindigt in de vorm van een cupidoboog. Als het mogelijk is en de tandarts daarom vraagt, wordt het uitgesneden gebied uitgebreid in de vooraf bepaalde Schroeders-zones.

Links en rechts eindigt het snijwerk bij het kleine uitsteeksel veroorzaakt door de hamulus pterygoideus.

• • Volledig klinisch en laboratorium onderzoek. Michel Pompignoli Didier Raux Jean-Yves Doukhan

• • Stratégie Prothétique vol 18 N°2 mise au point. Christophe Rignon Bret

• • lexique des termes de prothèse dentaire. Eveline Batarec

• • Uitgebreide klinische en therapeutische prothese. Olivier Hüe, Marie-Violaine Berteretche.